22. Wachten

Marloes van ToverzichtToverzicht Blog Leave a Comment

Mensen zijn het verleerd te wachten. Elk verloren moment wordt vaak ingevuld met kijken op de smartphone. Het nieuws, even email checken of iets doen met social media. Weinig momenten dat we stil zijn en wachten. Zoals bomen dat doen in de winter.

Geduld hebben is ook niet mijn ding. Als er iets is wat ik van deze hele oog-ontwikkelingen leer, is dat er wel een. We komen terug van vakantie, kunnen geen afspraak maken in het AMC en de oogarts die ik heb, is niet te bereiken, niet in het AMC en bij Oogziekenhuis Zonnestraal zeggen ze dat alles nu via het AMC loopt, omdat ik een operatie onder narcose wil en die kunnen alleen in het AMC. Er wordt haar wel een email gestuurd met de vraag of ze contact met mij wil opnemen. Maar ik hoor de week erna niets. Dus bel ik op dinsdag zelf wel weer In het AMC zeggen ze dat ze de hele week afwezig is. Volgende week woensdag is ze er pas weer en er is geen gaatje. Verder kan ze me niet helpen. Ik bel Oogziekenhuis Zonnestraal, die mij vorige week nog hebben gezegd dat nu alles via het AMC gaat. Ik gok het erop en ik heb geluk. Ik krijg dezelfde persoon als de week ervoor en ik zeg dat ik haar vorige week gesproken heb. Ze weet meteen wie ik ben en probeert van alles. Maar ook in dit ziekenhuis is ze deze week echt afwezig. Wel maakt ze een belafspraak voor de maandag erna, vandaag dus.

Wordt je geduld dan op de proef gesteld? De dagen voordat ik wist dat ze afwezig was, was ik dan wel in continue stand-by-modus – moeten we nu wel of niet naar het ziekenhuis? – nu wist ik dat het nog bijna een week zou duren. En dan al die tijd niet weten waar je aan toe bent… Ik word dan g=ongeduldig. Ik voel me onprettig en ik wil dat er wat aan die situatie gedaan kan worden. Het enige dat rest is afwachten, accepteren, mediteren, bidden… Toch gingen de dagen voorbij en werd het maandag.

Tussen vier en vijf zat ik met 2 telefoons naast me te lezen, en intussen te wachten alsof het mijn eerste date ooit zou bellen. Half 5. Geen bericht nog. Als ik op mijn telefoon kijk zie ik plotseling dat KPN geen service heeft. Ik zet mijn telefoon aan en uit en er verschijnt één bolletje van vijf bolletjes bereik. Ik loop naar de plek in huis waar ik het meeste bolletjes vind, met boek, AMC-afsprakenkaart en notitieblokje onder mijn arm. Daar zit ik dan, op de trap. Te lezen. Berichtjes te sturen naar Anthony. Nee, ik zit te wachten. Want dat is nu mijn hoofdactiviteit. Het is ook nog eens een zware activiteit, want ik transpireer ervan. Zal je zien, heeft ze net gebeld toen ik heel even de telefoon uitgezet had, of toen ik geen service had. Moet maar gaan kijken naar een andere provider, want het is niks om zo vaak geen bereik te hebben in je eigen huis. En zo wachten we voort.

En dan… Eindelijk! Zie ik het scherm oplichten met het bekende nummer! Ze gaat de operatie in gang zetten. Het is voor elkaar. Ajeto. Maar dan ineens komt de grote gemene provider weer roet in het eten gooien: Geen service. Op mijn vaste nummer bel ik het hoofdkantoor, want natuurlijk heb ik geen direct nummer. Na lang wachten, doorverbindpraktijken en veel (chillstep zonder step) wachtmuziek krijg ik mijn arts weer aan de lijn. Dus: vanaf morgen gaat het draaien. Ik krijg woensdag een brief met een afspraak voor anesthesie. Als ik daar ben geweest, kan er een datum ingepland worden.

Weer wachten dus. Misschien omdat ik er toch nog een beetje mee moet oefenen. Maar wie weet ga ik het straks net zo leuk vinden als de ‘Oogknikkers’ in Wittie en de Regenboogfontein. Een ding waar ik zeker van ben: wachten wordt hoe dan ook beloond.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *